ขอเชิญท่านพ่อแม่และพี่น้อง
ร่วมกันมาล้อมวงที่ตรงนี้
มีนิทานเก่าแก่อยากจะเล่า
ขอเชิญเข้ามาฟังให้ถนี่
นานมาแล้วมีหมีอยู่ตัวหนึ่ง
ทำหน้าบึ้งขึ้งต่อโลกตลอดเวลา
แอนโทนิโอคือชื่อตัวของเขา
และความเศร้าคือสิ่งที่เขาใฝ่หา
ทำหน้าบึ้งมิเว้นว่างแม้วัน
แม้ทุกคนกำลังสนุกสุขหฤหรรษ์
เลยมีคนถามทำหน้าบึ้งทำไม
หมีตอบไป "อย่ามายุ่ง เรื่องของข้า"
ที่จริงแล้วแอนโทนิโอแอบร้องไห้
เพียงแต่ไม่ให้ใครเห็นน้ำตา
ด้วยกำเนิดเกิดมาไม่สวยใส
ไม่เหมือนใครที่อยู่ในโลกหล้า
สัตว์ตัวอื่นถูกประกอบมาอย่างดี
แต่ตัวนี้เจ้านายไม่นำพา
ของคนอื่นใช้กาวช่วยประกอบ
ตัดแปะขอบอย่างระวังมิใบ้บ้า
แอนโทนิโอถูกแปะด้วยเทปกาว
ไม่มีสาวที่ไหนเคยแลเหลียว
เป็นสิ่งที่เขาสุดจะไม่พราวด์
ซ่อนเทปกาวไว้ข้างใต้ีทีเดียวเชียว
มีอย่างหนึ่งที่ทำให้เขาทนได้
อยู่ต่อไปในโลกที่มืดหม่น
เขาชอบกินซูชิเป็นที่สุด
มีที่ไหนต้องพูด "ขอด้วยคน"
วันหนึ่งเขาถูกแซวเป็นการใหญ่
ด้วยเทปกาวแปะไม่ไหวจึงหลุดลอก
แอนโทนิโอดูเป็นหมีที่พิการ
ทั้งจัณฑาลอุบาทว์และกระจอก
รวบรวมแรงแปะคืนสู่ที่เก่า
แล้วเดินเศร้ามุ่งหน้าสู่ผาสูง
หากชีวิตไม่มีดีแต่อย่างใด
คงไม่มีอะไรจะชักจูง
โดดลงมาหวังคร่าหนึ่งชีวิต
ใกล้พื้นดินเท่าไหร่ใจฉุกคิด
พรุ่งนี้มีซูชิแฟร์ในหมู่บ้าน
ทรมานใจ-เพิ่งรู้ "เลือกวันผิด"
เสียใจไปคงมิได้อะไรแล้ว
น้ำตาเริ่มไหลออกมาน่าเป็นลิตร
ถึงอย่างไรชีวีนี้คงไม่แคล้ว
ยิ่งคิดไปมันก็ยิ่งน่าหงุดหงิด
ใจเริ่มปลงตรงดิ่งสู่เบื้องล่าง
เสียดายเีพียงซูชิไข่สุดฮิต
หากมีคำพูดสุดท้ายจะฝากไว้
"ซูชิไข่ ไอเลิฟอิท ไอเลิฟอิท"
ฉับพลันนั้นเหมือนสวรรค์จะเป็นใจ
ตรึงแอนโทนิโอไว้ไม่ให้ร่วง
ด้วยเทปกาวที่หลุดออกมาไซร้
ดันพันพัวกับขอบผาพาเป็นบ่วง
ปีนขอบผา..แอนโทนิโอตื้นตันหนัก
เริ่มจะรักเทปกาวที่แปะร่าง
หากไม่ได้เจ้าช่วยดึงข้าขึ้นมา
ข้าคงแหลกเหลวเละอยู่ข้างทาง
เริ่มสำนึกบุญคุณของปมด้อย
ที่เคยคอยเป็นบ่วงพันฉันโดนล้อ
บัดนี้เป็นบ่วงชีวิตเมื่อคิดสั้น
ช่วยดึงฉันจากหุบเหวหลุมบ่อ
สิ่งที่มีควรพอใจในนั้นเถิด
ความคิดเกิดฉับพลันในตัวหมี
แม้เทปกาวจะดูไม่สวยเท่าไหร่
แต่ก็ใช้ประโยชน์ได้เก๋ไก๋ดี
วันรุ่งขึ้นแอนโทนิโอเดินมาดมั่น
เข้าไปร้านซูชิแฟร์อย่างสุขี
ซูชิไข่ที่โปรดปรานนานมานั้น
คงถูกฉันห่อเจี๊ยะเสียบัดนี้!
อ่านเกียวกับโครงการ Nokhook Paper Toy Project ได้ที่นี่ครับ
ของท่านอื่นๆ :
