Champ : Twisted

ทุกวันพฤหัส ข้าพเจ้าจะนอนเร็วเป็นพิเศษ
ไอ้ 'เร็วเป็นพิเศษ' ที่ว่านี้ ไม่ใช่ว่าสองทุ่ม สามทุ่ม ไรงี้นะครับ
ตีหนึ่ง สำหรับข้าพเจ้าก็ถือว่าพิเศษสุดๆ แล้ว
เพราะปกติกว่าข้าพเจ้าจะคุยเอ็มและเคลียร์ซีรีส์เสร็จก็ตีสาม ตีสี่
หรือบางวันจัดหนักหน่อยก็ล่อเข้าไปหกโมงเจ็ดโมงเช้า
จนอรุณเบิกฟ้านกกาโบยบินออกหากินร่าเริงแจ่มใส (เพลงเจ้าขุนทอง)
บางคนทักข้าพเจ้าว่าก็ไอ้นอนดึกขนาดนี้นี่แหละที่ทำให้สุขภาพแย่
สมองไม่ปลอดโปร่งแจ่มใส ร่างกายเหมือนชายวัยหกสิบ
ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ก็คนมันเป็นแบบนี้
ช่วงขวบปีที่ผ่านมา เคยลองหักดิบไปแล้วสามสี่ครั้ง
แต่ละครั้งก็ทำได้ไม่กี่วันก็หยุดไป เข้าอีหรอบเดิมทุกที

..

ที่บอกว่าวันพฤหัสต้องนอนเร็วเป็นพิเศษนั้น
เพราะวันศุกร์จะต้องจัดรายการวิทยุ (ที่ไม่ใคร่จะมีคนฟัง
กลุ่มเป้าหมายหลักๆ ต้องเป็นมนุษย์กลางคนอยู่กับบ้านเฉยๆ แหงๆ
เพราะจัดที่ 90.5Mhz สถานีเนชั่น ซึ่งผู้บริโภคส่วนใหญ่เป็นคอข่าว)
ก่อนจะจัดรายการวิทยุ (เกี่ยวกับไอที) ทุกครั้งเนี่ย
ข้าพเจ้าก็ต้องทำสคริปก่อน ว่าวันนี้จะพูดถึงข่าวอะไรบ้าง
นอกจากทำสคริปแล้วยังต้องหาข้อมูลรอบๆ เพิ่มเติมไปด้วย
จะได้ดูเป็นผู้รู้ผู้ทรงภูมิไม่ให้เสียเกียรติของลูกเสือได้
ดังนั้นวันศุกร์ที่บอกว่าต้องตื่นเช้ามา ก็คือมาทำรูทีนต่างๆ ดังว่านี้เอง

..

ปรากฏว่าวันนี้เป็นวันซวยแห่งชาติหรือไม่ทราบอย่างไร
ไฟแถวบ้านเกิดตกในเวลาประมาณตีห้า หกโมงเช้า
ซึ่งข้าพเจ้าเพิ่งได้นอนไปแค่ 5 ชั่วโมงเท่านั้นเอง
ฟังดู 5 ชั่วโมง จริงๆ ก็ไม่น้อย
แต่ลองคิดถึงสภาพคนที่ได้นอน 8 ชั่วโมงมาตลอด
มันก็น้อยเหมือนกันนะครับ
ทีนี้ไฟตก ก็ไม่ตกเปล่า
เพราะว่าพัดลมฮาตาริของข้าพเจ้านั้นมันเป็นโรคจิต
ไฟกระตุก ไฟตกนิดๆ หน่อยๆ มันก็จะทำดัดจริตเสียจังหวะแดนซ์
ไฟกระตุกปั๊บ เอาละ จะเริ่มมีเสียงแกรกกรากน่าสะพรึงดังออกมา
ข้าพเจ้าก็ค่อนข้างจะเป็นไลท์สลีปเพ่อะร์
นั่นคือตื่นง่าย ปกติแค่เสียงสั่นของมือถือก็ตื่นแล้ว
ยิ่งมาเจอเสียงแปดหลอดโรงงานของพัดลมเวรนี่
ก็เลยไม่ได้เป็นอันนอนกันล่ะทีนี้
มหกรรมไฟตกแถวบ้านข้าพเจ้า ตกทีนึงไม่ใช่สั้นๆ ครับ
ยาวนานถึงกว่าสามชั่วโมง อู้หูคุ้มค่าจริงๆ เลยเชียว กฟผ. จงเจริญยะฮู่
ข้าพเจ้าเลยต้องลุกขึ้นมาอ่านหนังสือฆ่าเวลา จนเก้าโมงสิบโมงนั่นแหละ
ถึงได้งีบสั้นๆ อีกครั้งหนึ่ง ตื่นสิบเอ็ดโมงมาทำสคริปอย่างที่ว่า

..

การจัดรายการเลยเป็นไปด้วยความฉุกละหุกและง่วง
ถึงจะซัดกาแฟดำ (กาแฟเปล่าๆ เติมน้ำร้อนแล้วซดโฮก) ไปสองแก้วแล้วก็ตาม
กาแฟดำนั้นกลับกลายเป็นดาบสองคม ทำให้ง่วงกว่าเดิม
ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะครับ กาแฟนี่ ถ้าดื่มตอนง่วงไม่มาก จะพอช่วยให้ตื่นได้
แต่พอดื่มตอนง่วงมาก กลับเป็นยานอนหลับขนานดีฟี้คร่อก
จัดไปเลยสตั๊ตเต่อะร์ไป เอ้ออ้าอ่าเอ่อกันแบบน่าละอาย
จบชั่วโมงนี่แทบไม่รู้ตัวเลยทีเดียวว่าพูดอะไรออกไปบ้าง

..

หลังจากจัดรายการ ข้าพเจ้ามีนัดกะคุณภูภู่แถวอะบุ๊ก
ภูภู่ไหนหลายคนอาจจะสงฯ
ก็ภูภู่หมู่เฮานี่หละครับ
พอดีท่านจับรถไฟมากรุงเทพด้วยงานเอกสารบางประการ
ข้าพเจ้าเลยขอเจอตัวเป็นๆ ซะหน่อย
(จริงๆ คือจะเอา บั่นทอนปัญญาสามัญประจำบ้าน ที่แทบหาซื้อในกรุงเทพไม่ได้แล้วนั่นเอง)
แล้วก็ได้มาแล้วหละครับ ไอเท็มลับประจำปี
นับเป็นโชคดีเล็กๆ ของวันง่วงๆ วันนี้

http://www.twitpic.com/du305
ภูภู่คนนี้นี่เอง!!!

..

แถมรูปบัวลอย แมวผีประจำอะบุ๊กครับ
รูปอาจจะดูดุ แต่จริงๆ แล้วช่างเป็นแมวที่ซึนเดเระ
ตอนลูบๆ เกาๆคาง ทำเป็นไม่สน
แต่เผลอหน่อย ก็ทำเป็นเดินผันผายผ่านขาไปมา
อยากให้ลูบอีกก็บอกตรงๆ สิ ชิ!

http://www.twitpic.com/du6ae
รูปนี้ดิชั้นหาวอยู่นะคะ นางสาวบัวลอยกล่าวกับผู้สื่อข่าวของเอ็กซ์ทีน

ปล. วันนี้มีเรื่องชวนหงุดหงิดใจหนึ่งอันถ้วน
คือฝ่ายโฆษณาของ exteen ส่งเมลล์มาว่า
มีคนโทรมาถามเรื่องแต่งธีม รบกวนโทรกลับไปบอกเค้าที่เบอร์ 08x-xxxxxxx นะคะ
อยากจะบอกมนุษย์ที่โทรมารบกวนคนนั้นว่า
ถึงเว็บนี้จะซัพพอร์ตยังไงก็ตาม แต่โทรมาที่เบอร์ที่เอาไว้ติดต่อโฆษณานี่ไม่เกินไปหน่อยรึจ๊ะ
พอเข้าไปจะดูให้ ปรากฏว่าเป็นบล็อกขายเฮอร์บ้าไลฟ์ เลยลบทิ้งซะ
ที่ผ่านมาผมก็เคยมีประสบการณ์เลวร้ายแนวนี้หลายครั้ง
เป็นต้นว่า โทรมาให้แอคทีฟบล็อกให้ตอนเที่ยงคืน บอกว่าต้องใช้ด่วน
ผมว่า เยอะไปหน่อยนะ อืม.. เยอะไปหน่อย

โทรไปหาแม่มาแล้วครับ
เป็นการโทรไปหาที่ต่างฝ่ายต่างก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร
แต่ถึงจะรู้อย่างนั้นแล้ว มันก็เขินอยู่ดี
ผมเลยต้องวกวนแถไถไปเรื่องอื่นเสียกว่าห้านาที
เรื่องการงาน เรื่องน้อง ทำเป็นถามว่าน้องโทรมาหรือยังวันนี้ต่างๆ
จนคุยเสร็จ แม่จะวางสายนั่นแหละ ผมถึงจะพูดได้ว่ารัก

ถ้าจะให้พูดถึงแม่ของผมว่าเธอเป็นอย่างไรแล้วละก็
ผมคงไม่มีคำอื่นที่จะอธิบาย นอกจาก แม่เป็นแฟนคลับหมายเลขหนึ่งของลูกทุกคน
อย่างผมเอง ตอนเริ่มทำเว็บนี้, exteen blog
แม่ผู้ซึ่งไม่เคยคล่องชำนาญกับทุกอย่างที่เป็นไอที
ก็พยายามมาสมัครและเขียนบล็อกอยู่ได้ตั้งนานสองนาน
(อุดหนุนผลงานลูก จะว่าอย่างนั้นก็ได้)
ถ้าใครยังไม่เคยเข้าบล็อกแม่ผม ลองเข้าได้ที่
http://maama.exteen.com นะครับ
(เดี๋ยวนี้มีทวิตเตอร์ แม่ก็ follow ผมอีก )

หรือที่ผมจัดรายการวิทยุทุกๆ วันศุกร์
ก็ได้แม่นี่แหละครับ คอยฟัง คอยวิจารณ์ทุกสัปดาห์
เหมือนมีคอมเมนต์เตเตอร์ส่วนตัวอย่างไรอย่างนั้น
พอจัดเสร็จบ่ายสาม เดี๋ยวก็โทรมาแล้ว
วันนี้พูดเร็วไปหน่อยนะลูก
วันนี้พูดดีนะลูก
ฯลฯ

เวลาไปให้สัมภาษณ์ที่ไหน
เธอก็จะหาหนังสือพิมพ์ หาแมกาซีนเล่มนั้นมาอ่าน มาดู
แล้วก็โทรมาบอกแบบกระหยิ่มยิ้มย่องว่า เห็นแล้วนะ
หรือถ้าเป็นงานเขียนก็จะโทรมาว่า
เออ อันนี้อ่านรู้เรื่องสนุกดีนะ
หรือ
อันนี้มันวัยรุ่นไปหน่อย แม่อ่านไม่เข้าใจจ้ะ
ถึงจะอ่านแล้วเข้าใจหรือไม่เข้าใจ
ก็น่าดีใจออกจะตายที่เธอได้อ่าน ได้ติดตาม

ผมไม่รู้จะพูดออกไปทางโทรศัพท์ทั้งหมดนี้ได้อย่างไร
ว่าผมดีใจที่มีเธอเป็นแม่ เธอผู้เอาใจใส่ลูกแต่ละคนดีขนาดนี้
และผมขอบคุณแม่และปะป๊ามากที่สนับสนุนในทุกก้าวของชีวิตที่ผมเดินผ่าน

ผมเขินเกินไป
เลยเขียนทิ้งไว้ดีกว่า
รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวต้องเข้ามาอ่าน

ใช่มั้ยครับแม่

รักแม่นะครับ