เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ ผมได้ซื้อจักรยาน เพราะว่าร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยเปลี่ยนเป็นเซเว่นแล้วดูน่าซื้อขึ้นกว่าเดิมมาก น่าเป็นห่วงก็แต่ร้านสะดวกซื้อเจ้าเก่าฝั่งตรงข้ามว่า พอคู่แข่งทางการค้ามาอย่างแข็งแกร่งขนาดนี้แล้วจะอยู่รอดไหม คำตอบง่ายๆ อยู่ที่จักรยานคันหนึ่งของผมนี่เอง ถึงขนาดลงทุนซื้อมาเพื่อขี่ไปเซเว่นอย่างเดียวเลยนะ
ผมขี่จักรยานอย่างจริงจังครั้งสุดท้ายเมื่ออายุประมาณสิบกว่าขวบ ตอนนั้นบ้านที่อยู่เป็นหมู่บ้านข้าราชการในจังหวัดนครสวรรค์ อาณาเขตกว้างขวางร่มรื่น ผมกับแกงค์จักรยานเลยได้ขี่ตระเวนตรอกซอกซอยไปทั่ว เราสร้างฐานบัญชาการด้วยไม้ตรงนู้นตรงนี้ เป็นฐาน 'เบต้า' ฐาน 'อัลฟ่า' ตามประสาเด็ก
เราแบ่งฟากในการคบหากันและแบ่งอย่างไม่น่ารักเอาเสียเลย คือแบ่งเป็นพวก "หน้าศูนย์" (ศูนย์ในที่นี้คือศูนย์ส่งเสริมสุขภาพ อันเป็นสถานที่ที่พ่อของผมทำงานอยู่) พวกหน้าศูนย์ส่วนใหญ่จะเป็นลูกของหมอ ลูกของเภสัช เรียกง่ายๆ ว่าลูกของอาชีพที่คนทั่วไปมองว่ามีเกียรติมากกว่า อีกพวกหนึ่งคือพวก "หลังศูนย์" ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านของพยาบาล ผู้ช่วย และตำแหน่งสนับสนุนอื่นๆ ในโรงพยาบาล
พวกหน้าศูนย์และหลังศูนย์ทำสงครามกันอย่างสม่ำเสมอและบ่อยครั้งที่จบด้วยน้ำตา ภารกิจของพวกเรามีตั้งแต่การทำลายฐานทัพของฝ่ายตรงข้ามเมื่อรุกล้ำพื้นที่ ลอบฟังความลับของฝ่ายตรงข้าม โน้มน้าวให้บางส่วนมาเป็นพวก มองไปแล้วก็คล้ายกับสนามการเมืองเล็กๆ อยู่เหมือนกันตรงที่ต่างฝ่ายต่างทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าสำคัญ
เมื่อเข้าวัยมัธยมผมก็เริ่มห่างหายจากการเล่นแบบเด็กๆ เหล่านั้น รวมถึงห่างหายจากการขี่เจ้าจักรยานสีแดงของผมด้วย จนวันหนึ่งในฤดูร้อน เมื่อจะนำมาขี่อีกครั้งก็พบว่ามันหลุดเป็นชิ้นๆ เสียแล้ว พลาสติกสีแดงถลอกปอกเปิดเผยให้เห็นสนิมโลหะภายใน เช่นเดียวกับความทรงจำในวัยเด็กของผม
หลังจากถอยจักรยานมาจากเทสโก้โลตัส ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนผู้สันทัดกรณีสองคนในการเลือก ตกดึกคืนนั้นผมก็นำจักรยานไปออกขี่เทสต์ไดรฟ์รถใหม่ป้ายแดง
เท้า ขา และท่าทางที่ขัดเขินทำให้ผมต้องเริ่มต้นใหม่หลายครั้ง กล้ามเนื้อส่วนที่ใช้ขี่จักรยานซึ่งพอได้ยินมาว่า เป็นคนละส่วนกับที่ใช้ในชีิวิตประจำวัน คงฝ่อไปหมดแล้ว ผมค่อยๆ ล้มแล้วลุกเหมือนเด็กที่เพิ่งเริ่มตั้งไข่ ล้มแล้วลุก ล้มแล้วลุก ล้มแล้ว.. อ้าว ขี่ได้แล้ว
ลมตอนกลางคืนเย็นกว่าที่คิด ผมตัดสินใจปิดไอพ็อดที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง และฟังเสียงบรรยากาศรอบตัวแทน หัวใจเริ่มเต้นแรงเพราะไม่ได้ออกกำลังกายมานาน หากมีเหงื่อไหลก็คงถูกลมกลางคืนพัดพาไปหมดจนไม่เหลือบนใบหน้า
ในที่สุดเมื่อถึงเซเว่น, ผมก็กล่าวสวัสดีกับวัยเด็กของผมอีกครั้งอย่างอายๆ เขายิ้มรับคำสวัสดีนั้น และจูงมือผมเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ.
#1 By Nerd de Scriptorus on 2009-02-26 17:21