วันนี้ซื้อคีย์บอร์ดมาใหม่
ไม่ใช่คีย์บอร์ดที่เอาไว้พิมพ์ๆ นะ
แต่เป็นคีย์บอร์ดที่เอาไว้เล่นๆ
อิเล็กโทน ก็ว่า ก็เรียกกัน
แต่รู้สึกศัพท์จะเก่าไปหน่อย
เดี๋ยวจะรู้หมดว่าเกิดปีไหน
ไม่ได้เล่นมานานแล้ว นับจากจบมหาลัย
พอมาลองแตะๆ ก็ได้แค่ก๊องแก๊ง
คงต้องอาศัยเวลาในการปัดฝุ่น
ไล่โดเรมีฟาซอลไปเรื่อยๆ
ถ้าเล่นเก่งเร็วเหมือนชาวซิมคงดี
ชาวซิมนี่ ถ้ามีอาหารกับส้วมอย่างพอเพียง และมีคีย์บอร์ดให้หนึ่งตัว
เขาจะสามารถไต่ระดับเทพได้ในเวลาเพียงสามวันเท่านั้น
ช่างน่าอิจฉา
ชีวิตจริงใครทำอย่างนั้นได้ก็ต้องหลุดออกมาจาก
ฟอรเรสท์ กัมป์, บิวตี้ฟูล ไมนด์, หรือไอแอมแซมแน่ๆ
ถ้าพูดถึงคาแรกเตอร์การ์ตูนนี่เล่นเปียโนเก่งๆ
ที่เราพอรู้จักก็มีจากสองเรื่อง
วัยกระเตาะ ตี่งตีงตี๊ง (หลังๆ ไ่ม่กระเตาะแล้วแต่กลับลำเปลี่ยนชื่อไม่ทัน)
กับ โนดาเมะ (ชื่อไทยว่า วุ่นรัก นักดนตรี ว่ะ.. ไม่กล้าเรียก)
เขียนการ์ตูนเล่นเปียโนนี่ท่าทางยากพอๆ กับเขียนการ์ตูนทำอาหาร
เพราะต้องสื่อสิ่งที่ไม่เป็นภาพให้ออกมาเป็นภาพให้ได้
การ์ตูนทำอาหารก็ต้องสื่อถึงรส
การ์ตูนเล่นเีปียโนก็ต้องสื่อถึงเสียง
กลับมาที่เรื่องคีย์บอร์ดของเรา
เอาเหอะ เล่นไม่เก่งก็ไม่เป็นไร
ไม่ใช่จะเล่นไปประกวดที่ไหนนี่
ขอแค่เล่นเป็นเพลงได้บ้างก็พอ
เวลาทำงานเครียดๆ เหนื่อยๆ
จะได้มีอะไรไว้ให้พอคลายเส้น
คิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกดี
รออีกสามวัน ฮิ
มาสเตอร์แชมป์
ไอ้แพท..
แต่เดาไม่ออกเลยว่่าจะเป็นยังไงต่อไป
#1 By WhiteMapleS on 2008-10-18 00:35